Lake Manyara National Park
Lake Manyara in het kort
Oppervlakte
648 vierkante kilometer, waarvan een groot deel meer
Waar de Lake Manyara om bekendstaat
Grondwaterbos, olifanten van dichtbij, apen en watervogels
Lake Manyara vanaf Arusha
Ongeveer 125 kilometer over asfalt, twee tot tweeënhalf uur
Beste reistijd Lake Manyara National Park
Het hele jaar, met het groene seizoen als rustigste periode
Wij raden aan
Een halve tot hele dag, onderweg naar de Serengeti
Je rijdt de poort door en je zit meteen in een bos. Geen savanne, geen open vlakte, maar hoge bomen met licht dat er in strepen doorheen valt, en groepen bavianen die langs de weg zitten. Dat bos leeft niet van de regen maar van bronnen die uit de wand van de Riftvallei komen, en daardoor blijft het het hele jaar groen. Grondwaterbos heet dat, en je komt het in Noord-Tanzania nergens anders zo tegen.
Een paar kilometer verder houdt het bos op en kijk je over open terrein naar het meer, met achter je de riftwand die zeshonderd meter omhoog gaat. Op een klein oppervlak volgen de landschappen elkaar op, van dicht bos via acaciabos naar de oever van een sodameer. Dat maakt Manyara anders dan de parken die erna komen, waar je uren door hetzelfde landschap rijdt.
En dan de olifanten. Manyara is de plek waar Iain Douglas-Hamilton eind jaren zestig zijn onderzoek deed dat de wereld liet zien hoe olifantenfamilies in elkaar zitten. Nog steeds is de olifant van dichtbij het meest genoemde hoogtepunt van reizigers hier. In het bos staan ze soms op een paar meter van de auto, tussen de bomen, en dat voelt anders dan een kudde op een vlakte zien.
Manyara is niet het park waar je drie nachten blijft. Het is het park dat ligt op de weg van Arusha naar de hooglanden en de Serengeti, en dat van een lange autorit een safaridag maakt. Je stapt uit de wereld van asfalt en dorpen en je zit binnen een half uur tussen de olifanten. Voor veel reizigers is dit het eerste wild dat ze in Tanzania zien, en dat vergeten ze niet.
Lake Manyara National Park is klein, en dat betekent dat je in een paar uur veel verschillende dieren en landschappen ziet. Reizigers die er weinig van verwachten, komen er vaak positief verrast uit.
Wel is het goed te weten hoe het park er nu bij ligt. Manyara is een sodameer zonder afvoer, dus het water kan er alleen uit door te verdampen, en na de zware regens van 2023 en 2024 is het peil hoog gebleven. De open oevervlaktes staan grotendeels onder water en het zuiden is niet altijd bereikbaar. Ons eigen beeld is dat het berijdbare deel ongeveer is gehalveerd, en dat is een waarneming uit het veld, geen meting.
Voor een bezoek van een paar uur merk je daar weinig van. Het grondwaterbos, de nijlpaardenpoel en het acaciabos met de olifanten liggen in het deel dat gewoon bereikbaar is, en dat is precies waar je voor komt.
Bavianen in grote groepen, vaak met jongen, direct achter de poort. Olifanten in het bos en het acaciabos. Nijlpaarden bij de nijlpaardenpoel, soms tientallen tegelijk. Verder giraffen, zebra's, gnoes, buffels, impala's en bosbokken. En langs het water pelikanen, ooievaars en ibissen.
Voor vogelaars is dit een rijk park, met naar schatting driehonderdvijftig tot vierhonderd soorten in een klein gebied.
In het bos zitten twee soorten apen, groene meerkatten en de Manyara-aap. Die laatste is een ondersoort die alleen in Tanzania voorkomt en die op de Rode Lijst staat als bedreigd. Op veel sites wordt hij gewoon blauwe aap genoemd, maar het is een dier dat je vrijwel nergens anders ter wereld ziet.
Leeuwen zijn er, maar ze worden niet vaak gezien. Luipaarden leven er ook en die zie je nog minder. Verder klipspringers, dikdiks en mangoesten, als je oplet.
Over de boomklimmende leeuwen van Manyara wordt veel geschreven, en dat gedrag is hier in de jaren zestig ook goed beschreven. Maar leeuwen in bomen zijn hier vandaag zeldzaam, en ze klimmen ook in Tarangire en de Serengeti in bomen. Wie hierheen komt voor dat ene beeld, komt vaak teleurgesteld terug.
Op safari in Lake Manyara
Het park is een smalle strook, dus je rijdt hem in de lengte af. Direct achter de poort ligt het grondwaterbos, waar de bavianen, de apen en de bosbokken zitten en waar je de eerste olifanten kunt tegenkomen. Hier hangt ook de boomkroonwandeling.
Verderop, waar het bos overgaat in open terrein, ligt de nijlpaardenpoel bij de Simba-rivier, met watervogels eromheen. Daarachter liggen de oevervlaktes, het deel dat sinds de regens grotendeels onder water staat.
In het acaciabos zitten de olifanten en de giraffen, en hier is de kans op leeuwen het grootst. Diep in het zuiden liggen de warmwaterbronnen van Maji Moto, waar bijna niemand komt, al is dat deel bij hoog water niet altijd te bereiken.
De uitzichtpunten over het park liggen boven op de riftwand, buiten de parkgrens, waar ook een deel van de lodges staat. Vanaf daar zie je in één keer hoe de strook tussen wand en meer eruitziet.
De drukte zit in het noordelijke deel. Omdat vrijwel iedereen via dezelfde route rijdt, ontstaan er opstoppingen zodra er iets langs de weg staat.
Je gids maakt het verschil
In een klein park met één hoofdroute draait het om timing en tempo. Onze gidsen weten waar de olifanten zich in dit seizoen ophouden, hoe ver het zuiden op dit moment bereikbaar is, en wanneer ze beter even kunnen doorrijden om vijf minuten later alleen bij iets te staan. Ze kennen de waterstand van week tot week, en dat bepaalt hier meer dan in welk ander park.
En ze weten wat er in het bos te zien is als je stilstaat. Dat is de winst van dit park, want tussen de bomen gebeurt meer dan je vanuit een rijdende auto merkt.
Lake Manyara National Park is het hele jaar te bezoeken. Het grondwaterbos blijft groen en er is altijd water, dus er is geen maand waarin het park leeg is. Wat verschilt, is het zicht, de drukte en hoe ver je komt. Over de flamingo's, die hangen niet af van de maand maar van de waterstand en het voedsel in het meer. Sinds het water hoog staat, zijn ze grotendeels weg. We beloven ze daarom niet.
Het droge seizoen. De vegetatie is korter en de dieren zitten dichter bij het water, dus spotten is makkelijker. Dit is ook de drukste periode, want vrijwel iedereen die naar Ngorongoro en de Serengeti rijdt, komt hierlangs.
De korte regens. Het landschap wordt groen, de trekvogels arriveren, en langs de riftwand komen watervallen op gang. Rustiger dan de zomermaanden, met uitzondering van de feestdagen.
Een drogere onderbreking tussen de regens. Groen, helder, en een van de beste periodes voor vogels. Prettige temperaturen en minder verkeer op de route.
De lange regens, en het groenste landschap van het jaar. Dit is de rustigste periode, en het parkgeld is van half maart tot half mei lager. Losse routes kunnen tijdelijk dicht zijn, en in natte jaren komt er water bij op de oevers.
Manyara is klein, en dat is precies waarom het werkt. In een paar uur zie je het bos, de nijlpaardenpoel en het acaciabos, met de olifanten en de apen daartussen. Reizigers die er een volle dag doorbrengen zonder extra activiteit, vinden dat vaak lang.
Wij nemen Manyara in veel reizen op, en we gebruiken het park op twee manieren. Als eerste safaridag, voor een paar uur, op weg van Arusha naar de Serengeti. Zonder Manyara is je eerste dag een te lange autorit.
Vlak bij de ingang ligt Mto wa Mbu, met een levendige markt, bananenplantages en kleine werkplaatsen. Je kunt er fietsen door de velden en langs de rijstvelden richting de oever, of een wandeling maken met iemand die er woont. Samen met een paar uur in het park maakt dat van je stop een volle, gevarieerde dag.
Wij zetten Manyara vroeg in de reis, meestal op de heenweg. Reizigers die hem aan het eind plannen, na de Serengeti, zijn er vaker teleurgesteld in. Niet omdat het park slechter is, maar omdat je oog dan is afgesteld op eindeloze vlaktes en grote aantallen. Kom je hier als een van de eerste parken, dan is het klein en gevarieerd en verrassend, precies wat het is.
Waar je slaapt bij Lake Manyara
Slapen kan op drie manieren, en elk heeft zijn eigen voordeel. In het park zelf liggen een paar kleine kampen en lodges. Daar zit je midden in het gebied, en bij zonsopkomst ben je als eerste in het bos. Vanuit het park is ook een nachtsafari mogelijk. Met een schijnwerper ga je dan op zoek naar dieren die overdag slapen.
In Mto wa Mbu, het dorp naast de poort, is het aanbod ruimer, van eenvoudige guesthouses tot kleine lodges. Je zit op een paar minuten van de ingang van het park.
En veel reizigers slapen in Karatu, een stuk verderop richting de hooglanden. Daar is de keuze het grootst, en je ligt de volgende ochtend al dichter bij de Ngorongoro Krater en de weg naar Serengeti. Dat is een logische opzet als je Manyara overdag doet en de dag erna de krater of de Serengeti gaat.
Lake Manyara National Park is het park dat je reis rustig laat beginnen, met wild op de eerste dag in plaats van een lange autorit. Hoeveel tijd je eraan geeft, hangt af van je route en of je er iets aan toe wilt voegen, zoals een nachtsafari of een dag in Mto wa Mbu. Vertel ons wanneer je gaat en wat je wilt zien, dan denken we mee over de volgorde.
Andere parken in Noord-Tanzania
Olifanten in families van tientallen tegelijk, tussen eeuwenoude baobabs. Het park waar de meeste reizigers hun safari beginnen.
Eindeloze vlaktes, de grootste roofdierpopulatie van Afrika, en het toneel van de grote trek. Het park waar je het langst wilt blijven.
Een ingestorte vulkaan met duizenden dieren op de bodem, dicht bij elkaar. Een van de weinige plekken in Tanzania met zwarte neushoorns.