Tarangire National Park
Tarangire in het kort
Oppervlakte
2.850 vierkante kilometer, ongeveer zo groot als de provincie Utrecht
Waar Tarangire om bekendstaat
Olifanten, baobabs en de rivier die het hele jaar water houdt
Tarangire vanaf Arusha
Ongeveer 120 kilometer, twee tot tweeënhalf uur rijden
Beste reistijd voor Tarangire
Juli tot oktober, met september als hoogtepunt
Wij raden aan
Eén volle dag, twee of drie als je tijd hebt
In het droge seizoen valt het water in heel noordelijk Tanzania weg, behalve hier. De Tarangire-rivier blijft stromen, en de moerassen in het zuiden geven langzaam af wat ze in de regentijd hebben opgenomen. Dieren uit een gebied dat vele malen groter is dan het park trekken daarheen, en dan gebeurt er iets wat je nergens anders zo ziet.
Olifanten komen in families van tientallen tegelijk naar de oever. Koeien met kalveren, oude matriarchen die de weg kennen, jonge bullen die elkaar uitdagen in het ondiepe water. Daaromheen zebra's, gnoes, buffels en impala's die op hun beurt wachten. Je zit stil in de jeep en het loopt om je heen door.
En dan de baobabs. Dikke, knoestige bomen met takken die eruitzien als wortels in de lucht, sommige meer dan duizend jaar oud. Ze staan verspreid over de vlaktes en ze geven Tarangire een landschap dat je meteen herkent, anders dan de open savanne van de Serengeti of de kraterbodem van Ngorongoro.
Tarangire heeft ook een eigen migratie, los van de grote trek in de Serengeti. Gnoes en zebra's trekken in het droge seizoen naar de rivier en verspreiden zich met de eerste regens weer over de vlaktes ver buiten het park. Kleiner dan in de Serengeti, en veel minder bekend, maar het is de reden dat het park bestaat.
Tarangire is het park van de olifanten. Nergens in noordelijk Tanzania zie je ze in zulke aantallen en zo dichtbij, en wie hier is geweest, heeft het daar naderhand het meest over. Het is een ander park dan de Serengeti, kleiner van schaal en groener, met baobabs in plaats van open vlakte. En het is goed om te weten waar Tarangire sterk in is, en waarin niet, zodat je krijgt wat je verwacht.
Olifanten in grote families, en dat is waarvoor je komt. Verder zebra's, gnoes, buffels, giraffen, impala's, waterbokken, wrattenzwijnen en struisvogels. En baobabs, overal.
Voor vogelaars is dit een van de rijkste parken van Tanzania, met meer dan vijfhonderdvijftig geregistreerde soorten. Je ziet er geelkraagagapornissen in groepjes door de bomen schieten, en twee soorten die alleen in Tanzania voorkomen, de roodstaartwever en de ashy starling.
Leeuwen, meestal rond de rivier en de Silale-moerassen. Luipaarden in het rivierbos. Jachtluipaarden op het open grasland. Gevlekte hyena's, elanden, de schuwe kleine koedoe, en bij Silale soms een python.
En ja, de leeuwen hier klimmen soms in bomen. Dat gebeurt, maar het is geen dagelijks schouwspel en niemand kan het je beloven.
Neushoorns leven niet in Tarangire, ondanks dat je het op sommige sites leest. Wilde honden komen voor, maar zo onregelmatig dat we er nooit op zouden rekenen. Hetzelfde geldt voor gerenuk en oryx, die zijn in het park zeldzaam geworden.
De laatste betrouwbare telling kwam uit op 4.202 olifanten in het hele Tarangire-ecosysteem, en ongeveer 3.300 dieren die het park zelf gebruiken. Dat is de grootste populatie van noordelijk Tanzania. Je leest soms getallen van achtduizend of meer, die komen uit luchttellingen die olifanten stelselmatig overschatten omdat ze in grote kuddes lopen.
Waar op safari in Tarangire
Tarangire voelt heel verschillend, afhankelijk van waar je rijdt. De drukte zit in het noorden, de rust in het zuiden. In het noorden, bij de hoofdpoort, liggen de baobabvlaktes en de klassieke rivierlus. Hier komt iedereen binnen, en hier zitten in het droge seizoen de meeste olifanten. De rivier zelf is de levensader van het park, met de hoogste concentratie wild en tegelijk het drukste verkeer. Vroeg in de ochtend is het er een ander park dan om elf uur.
Dieper naar het zuiden liggen de Silale-moerassen. Grote buffelkuddes, leeuwen die vanaf termietenheuvels uitkijken over het gras, en soms een python. Silale is op zijn best in september en oktober, wanneer het moeras nog water houdt terwijl de rest van het park is opgedroogd. Nog verder zuidelijk, bij Gursi en Larmakau, liggen afgelegen vloedvlaktes waar je bijna geen ander voertuig tegenkomt, sterk voor vogels, en in de natte maanden soms onbereikbaar door de zware kleigrond. In het noordoosten ligt Matete, open acaciabos waar luipaarden zitten, en in het westen, richting Lake Burunge, zie je giraffen en struisvogels tussen glooiende heuvels.
Je gids maakt het verschil
Dit is precies het soort park waar het uitmaakt wie er achter het stuur zit. De dieren bewegen met het water mee, van week tot week, en waar gisteren een kudde stond, kan vandaag niets zijn. Onze gidsen rijden hier al jaren, in elk seizoen. Ze weten welke delen van de rivier in welke maand water houden, waar de leeuwen van Silale zich ophouden, en hoe de olifanten zich verplaatsen als het lang droog blijft.
Ze lezen het landschap terwijl ze rijden. Verse sporen in het zand, opvliegende vogels, de richting waarin een kudde impala's staat te kijken. Dat zijn de dingen waarop ze hun keuzes baseren, en die keuze maken ze op de dag zelf, niet vooraf op papier. Wil je een uur blijven staan bij een familie olifanten bij de rivier, dan doen we dat. Wil je liever doorrijden en zoeken, dan trekken we dieper het park in. Jij bepaalt het tempo, je gids bepaalt de route.
Tarangire verandert sterker met de seizoenen dan de meeste parken, omdat de dieren met het water meebewegen. Dat betekent niet dat er een verkeerde maand is, wel dat je moet weten wat je krijgt. Voor de grootste concentraties ga je tussen juli en oktober. Voor groen, vogels en rust, en met een lagere prijs, ga je tussen november en mei.
Dit is Tarangire op zijn sterkst. Het water is overal weggevallen behalve bij de rivier en de moerassen, dus daar verzamelt alles zich. September en de eerste helft van oktober zijn het hoogtepunt, met de grootste olifantenfamilies bij de oever en de beste kansen op roofdieren. Het is ook de drukste tijd, en in het noorden merk je dat.
Het landschap kleurt in een paar weken groen. De gnoes en zebra's trekken het park uit richting de Simanjiro-vlaktes. Het is rustig, de trekvogels arriveren, en de olifanten blijven voor een groot deel in de buurt van de rivier.
Een droge onderbreking tussen de twee regenseizoenen, en een van de aangenamere tijden om hier te zijn. Het park is groen van de korte regens die net zijn gevallen, de lucht is helder, en de temperaturen zijn prettig. De olifanten blijven in de buurt van de rivier, en voor vogelaars is dit het beste moment van het jaar, want de trekvogels uit Europa en Azië zijn er dan allemaal. En het is rustig, veel rustiger dan in de zomermaanden.
Een ander park dan in september, en dat is geen probleem als je weet wat je zoekt. Het wild is meer verspreid, het gras staat hoog waardoor katachtigen lastiger te vinden zijn, en het zuiden kan onbereikbaar worden. Sommige lodges sluiten in april en mei.
Wat je ervoor terugkrijgt, is een groen, stil park met volop olifanten en bijna geen andere voertuigen. De regen valt meestal als middagbui, niet de hele dag. Wij zijn er zelf in april geweest en het was een van de mooiste bezoeken, juist door de rust.
Eén volle dag werkt, en zo doen de meeste reizigers het. In het droge seizoen zie je dan vrijwel zeker grote olifantenfamilies, en dat is waarvoor je komt. Wat je mist, is het zuiden, want dat is in één dag niet te combineren met de rit heen en terug, en je rijdt de warmste uren van de dag mee.
Met één overnachting in of bij het park verandert er meer dan je zou denken. Je bent bij zonsopkomst in het veld, wanneer de roofdieren nog actief zijn en het licht het mooist is, en je hebt de tijd om Silale en het zuiden mee te nemen. Als je route het toelaat, raden we die tweede dag aan.
Tarangire ligt aan het begin van de noordelijke route, op twee uur van Arusha en op de weg naar Lake Manyara, Ngorongoro en de Serengeti. Wij zetten het bijna altijd als eerste park neer in een privé safari in Tanzania, en daar is een goede reden voor.
Reizigers die Tarangire ná de Serengeti bezoeken, zijn er vaker teleurgesteld in. Niet omdat het park minder is, maar omdat je oog dan is afgesteld op eindeloze vlaktes en enorme aantallen. Kom je hier als eerste, dan is het het park waar je leert kijken, waar je eerste olifant op tien meter afstand langsloopt, en waar alles nog nieuw is. Dat werkt beter, en het is een van de weinige volgordekeuzes in een safari die echt uitmaakt.
Waar je slaapt in Tarangire
In het park zelf liggen lodges en tentenkampen langs de rivier en rond Silale. Het voordeel is duidelijk, je bent bij zonsopkomst al in het park en je rijdt niet elke ochtend heen en terug. Er komt wel een concessievergoeding bij, dus het is duurder.
Net buiten de hoofdpoort vind je ook mooie lodges en kampen. Iets voordeliger, en je bent nog steeds binnen een kwartier in het park.
En je kunt vanuit Karatu of Arusha komen, maar dan ben je twee uur onderweg.
Of Tarangire bij je past, hangt af van wat je zoekt en hoeveel tijd je hebt. Wij zetten het meestal aan het begin van de route, als eerste kennismaking met het wild, en dat bevalt de meeste reizigers het best. Vertel ons wanneer je wilt gaan en wat je wilt zien, dan denken we mee over de volgorde en het aantal nachten.
Andere parken in Noord-Tanzania
Eindeloze vlaktes, de grootste roofdierpopulatie van Afrika, en het toneel van de grote trek. Het park waar je het langst wilt blijven.
Een ingestorte vulkaan met duizenden dieren op de bodem, dicht bij elkaar. Een van de weinige plekken in Tanzania met zwarte neushoorns.
Klein en groen, met een meer vol flamingo's en dicht grondwaterbos bij de ingang. Een korte, afwisselende dag op weg naar de hooglanden.