Ngorongoro krater
Ngorongoro in het kort
Kraterbodem
260 vierkante kilometer, met wanden van ongeveer zeshonderd meter hoog
Waar de Ngorongoro Krater om bekendstaat
Een van de hoogste concentraties wild van Afrika, en neushoorns
De Ngorongoro Krater vanaf Arusha
Ongeveer 180 kilometer, drie tot vier uur rijden
Beste reistijd voor de Ngorongoro Krater
Het hele jaar goed, vroeg afdalen maakt het meeste verschil
Wij raden aan
Eén eigen dag, niet gecombineerd met een reisdag
Je staat in de vroege ochtend op de rand, op 2.300 meter, en het is koud. Onder je hangt mist in de kom, en dan trekt die weg en zie je het pas goed. Een vlakte van 260 vierkante kilometer, rondom afgesloten door wanden van zeshonderd meter, met een sodameer dat oplicht in het midden. Vanaf hier zijn de buffels stippen. Dan rijd je de steile weg naar beneden, en binnen twintig minuten sta je ertussen.
Wat de krater bijzonder maakt, is dat de dieren blijven. In de meeste parken bewegen kuddes met het water mee, dus wat je ziet hangt af van het seizoen. Hier is water en gras het hele jaar aanwezig, en de wanden houden een groot deel van het wild binnen. Dat betekent dat je op een gewone dag leeuwen, buffels, gnoes, zebra's, nijlpaarden en met geluk een neushoorn ziet, allemaal binnen een gebied dat je in een dag kunt rijden.
Het is ook de plek waar je zwarte neushoorns kunt zien, een van de weinige in Tanzania. En sinds 2026 lopen er ook witte neushoorns, voor het eerst in de geschiedenis van het land, uitgezet vanuit Zuid-Afrika en na ruim een jaar in beschermde omheiningen losgelaten op de kraterbodem.
Krater en conservation area, twee verschillende dingen
De namen worden door elkaar gebruikt, en dat leidt tot verwarring. De Ngorongoro Conservation Area is een beschermd gebied van ruim achtduizend vierkante kilometer, met hooglanden, twee andere kraters, de archeologische vindplaatsen van Olduvai en Laetoli, en de vlaktes van Ndutu. De krater zelf is daar een klein onderdeel van, ruim drie procent.
En anders dan een nationaal park is dit een gebied waar mensen wonen. Maasai leven in de conservation area met hun vee, naast het wild. Op de kraterbodem zelf wonen sinds 1974 geen mensen meer.
De krater staat bekend om zijn dichtheid, en die is echt. Op één dag zie je meer verschillende soorten dicht bij elkaar dan waar ook in Tanzania. Wel is het goed te weten dat een gesloten kom ook betekent dat sommige dieren er niet leven.
Leeuwen, en dat is bijzonder, want de kraterpopulatie schommelt al dertig jaar rond de vijftig dieren op een klein gebied. Verder grote kuddes gnoes, zebra's en buffels, gevlekte hyena's, gazellen, elanden, kongoni's, waterbokken en wrattenzwijnen. Nijlpaarden in de moerassen en bij de Ngoitokitok-bron. En struisvogels en kroonkraanvogels op de vlakte.
Neushoorns, meestal op afstand, want ze houden zich vaak op in het open midden. Olifanten op de bodem zijn bijna altijd oude stieren met zware slagtanden, want de kuddes met koeien en kalveren blijven in de bossen op de randen. Luipaarden zitten eerder in het Lerai-bos of op de rand dan op de open vlakte. Jachtluipaarden en servals zie je onregelmatig. En op Lake Magadi staan flamingo's, in aantallen die sterk wisselen met de waterstand.
Giraffen leven niet op de kraterbodem, en dat verrast veel mensen. De wanden zijn te steil. Hetzelfde geldt voor impala's, topi's en krokodillen. Wilde honden komen er praktisch niet voor.
En de grote trek komt niet door de krater. Die trekt door de Ndutu-vlaktes in het westen van de conservation area, van december tot maart.
De leeuwen van de krater stammen bijna allemaal af van een handvol dieren. In 1962 brak er een plaag van stekende vliegen uit, en daar overleefden negen vrouwtjes en één mannetje het. Sindsdien is de populatie door de kraterwanden grotendeels afgesloten van buiten, en dat is aan de dieren te zien. Onderzoekers volgen deze leeuwen al decennia, en het is een van de best bestudeerde populaties ter wereld.
Op safari in de Ngorongoro
De kraterbodem is kleiner dan mensen denken, en toch heeft elk deel zijn eigen karakter. In het noorden liggen open graslanden waar de grote kuddes staan. In het zuidwesten ligt Lake Magadi, het sodameer, met flamingo's als de waterstand meezit. Aan de zuidkant staat het Lerai-bos, met gele koortsbomen, waar olifanten en soms een luipaard zitten. En in het oosten liggen het Gorigor-moeras en de Ngoitokitok-bron, waar nijlpaarden liggen en waar de picknickplaats is. De drukte concentreert zich op een paar plekken, rond de leeuwen, rond de neushoorns, en bij de picknickplaatsen rond het middaguur.
Buiten de krater is het een ander gebied. In de noordelijke hooglanden liggen de Olmoti-krater en de Empakaai-krater, met een kratermeer en flamingo's, waar je met een ranger kunt wandelen en waar je bijna niemand tegenkomt. In het westen liggen de Ndutu-vlaktes, waar de gnoes van december tot maart kalveren. En in het oosten liggen Olduvai Gorge met zijn museum, en Laetoli, waar voetafdrukken van 3,6 miljoen jaar oud in vulkanische as bewaard zijn gebleven.
Je gids maakt het verschil
In de krater draait alles om timing. De poorten openen om zes uur, de afdaalwegen sluiten om vier uur 's middags, en tussen die tijden bepaal je zelf hoe lang je blijft. Wie vroeg afdaalt, rijdt over een stille bodem in het beste licht, met roofdieren die nog actief zijn. Wie halverwege de ochtend komt, arriveert precies wanneer iedereen er is.
Onze gidsen rijden hier al jaren, en ze weten waar de leeuwen de afgelopen dagen zijn gezien, waar de neushoorns zich in dit seizoen ophouden, en vooral waar ze niet moeten zijn als het druk wordt. Terwijl anderen naar dezelfde waarneming rijden, trekken zij door naar een deel van de bodem waar op dat moment niemand is. Dat is het verschil tussen een dag in een rij jeeps en een dag waarop je een tijdlang alleen staat.
De krater is het hele jaar goed, en dat is uitzonderlijk. Omdat het water en het gras er altijd zijn, blijft het wild er ook. Je hoeft dus geen maand te mijden, je moet wel weten wat elk seizoen doet. Het droge seizoen geeft het makkelijkste zicht, het groene seizoen het mooiste landschap en de minste drukte. In beide gevallen maakt vroeg afdalen meer verschil dan de maand waarin je komt.
Het droge seizoen. Het gras is kort en het zicht is helder, dus dieren zijn makkelijker te vinden. Dit is ook de drukste periode, en in een gesloten kom valt drukte meer op dan in een open park. Op de rand kan het 's nachts bijna vriezen, dus neem warme kleding mee voor de vroege ochtend. Tegen het eind van oktober komen de eerste buien, en dan wordt het meteen rustiger.
De korte regens, die meestal als middagbui vallen. Het landschap wordt groen, de trekvogels arriveren, en er zijn beduidend minder voertuigen op de bodem. Vanaf half december trekt het weer aan door de feestdagen.
Een droge onderbreking tussen de twee regenseizoenen, en een van de aangenamere tijden om hier te zijn. Groen, fris, helder, en goed wild. In dezelfde conservation area kalveren dan de gnoes op de Ndutu-vlaktes, dus dit is de periode waarin je de krater en de kalvertijd kunt combineren.
De lange regens, met april als natste maand en tegelijk een van de mooiste. Het gras staat hoog en groen, de lucht is helder gewassen, en er zijn weinig bezoekers. Losse tracks kunnen tijdelijk modderig worden, en in de vroege ochtend hangt er soms mist op de rand die het zicht bij de afdaling beperkt. Geen enkel deel van de kraterbodem is in deze maanden structureel onbereikbaar.
De krater ligt halverwege de noordelijke route, tussen Lake Manyara en de Serengeti. Vanaf Tarangire is het ongeveer vier uur rijden, vanaf Lake Manyara twee. De meeste reizigers doen de krater op de heenweg naar de Serengeti of op de terugweg, en allebei werkt.
De krater ligt halverwege de noordelijke route, tussen Lake Manyara en de Serengeti. Vanaf Tarangire is het ongeveer vier uur rijden, vanaf Lake Manyara twee. De meeste reizigers doen de krater op de heenweg naar de Serengeti of op de terugweg, en allebei werkt.
Je vergunning geldt voor één toegang binnen vierentwintig uur, en de afdaalvergoeding geldt voor één afdaling. Wil je twee keer naar beneden, dan betaal je die vergoeding twee keer. Daar houden wij rekening mee in het voorstel, zodat je niet voor verrassingen komt te staan.
Waar je slaapt bij de krater
Op de kraterrand staat een reeks lodges, van klassiek tot heel luxe, de meeste aan de zuidelijke en westelijke kant. Het voordeel is de afstand tot de afdaalweg, je bent binnen een kwartier beneden en dat is precies wat je wilt in de vroege ochtend. Sommige hebben uitzicht zo de kom in. Er komt wel een concessievergoeding per persoon per nacht bij, de accommodaties op de kraterrand rekenen over het algemeen meer en het is er koud in de nacht, want je zit op 2.300 meter.
In en rond Karatu, ongeveer twintig kilometer buiten de poort, ligt een groot aanbod aan lodges en farmlodges. Die zijn voordeliger en je betaalt geen concessievergoeding, maar je rijdt 's ochtends wel een uur voordat je bij de afdaling bent. Op de kraterbodem zelf is geen enkele accommodatie, en overnachten beneden mag niet.
De krater hoort op bijna elke noordelijke route, en de vraag is vooral hoe je hem inplant. Wij zetten er liever een eigen dag voor opzij, met een overnachting dichtbij en een vroege afdaling, want dat bepaalt meer dan wat je verder aan de reis toevoegt. Vertel ons wanneer je wilt gaan, dan denken we mee over de volgorde en waar je het beste slaapt.
Andere parken in Noord-Tanzania
Olifanten in families van tientallen tegelijk, tussen eeuwenoude baobabs. Het park waar de meeste reizigers hun safari beginnen.
Eindeloze vlaktes, de grootste roofdierpopulatie van Afrika, en het toneel van de grote trek. Het park waar je het langst wilt blijven.
Klein en groen, met een meer vol flamingo's en dicht grondwaterbos bij de ingang. Een korte, afwisselende dag op weg naar de hooglanden.