In het Tanzaniaanse straatbeeld rijdt alles door elkaar. Kuddes geiten en ezels, mannen met handkarren, vrouwen met torenhoge lasten op hun hoofd. En daartussen valt de safari auto meteen op, hoger dan de rest, met een dak dat omhoog kan en een logo op de deur.
Dat is meer dan vervoer. Op een safaridag is die auto je uitkijkpost, je eettafel en je schaduw.
Bij ons is dat altijd een Toyota Landcruiser. Vierwiel aangedreven, verlengd, met een groot uitsteldak. Dat dak zet je omhoog en dan kun je staand kijken en fotograferen, met het landschap om je heen en niets boven je hoofd.
De ramen hebben uitklapbare bovenstukken, dus ook zittend hoef je niet achter glas te kijken. En alle stoelen staan aan een raamzijde. Niemand kijkt over een schouder mee.
Op oude foto's zie je in Tanzania nog wel eens een Landrover Defender. Die werden tot 2016 gebouwd en je komt ze nauwelijks nog tegen. Onze wagens zijn allemaal Landcruisers.
De auto is van jullie. Niet van jullie en drie onbekenden. Er kunnen maximaal zeven gasten in, en reizen jullie met twee, dan rijden jullie met twee.
Dat klinkt als comfort, en het is iets anders. Het bepaalt hoe je dag verloopt.
Wil je een uur blijven staan bij een luipaard in een boom, dan blijf je staan. Wil je om zes uur weg, dan ga je om zes uur. Zie je in de verte iets bewegen, dan rijdt de gids erheen. Niemand achterin die zucht omdat hij door wil naar het volgende park, niemand die roept dat het tijd is.
En wie er achter het stuur zit, weten we vooraf. Iedereen die voor Makasa rijdt kennen we persoonlijk en hebben we zelf uitgekozen. Zij kennen deze auto's en ze kennen deze wegen.
Zo'n auto rolt niet uit de fabriek. Onze Landcruisers gaan naar een carrosseriebedrijf en worden daar compleet doormidden gezaagd, geen paniek, dat gaat goed, en verlengd. Het dak gaat eraf en er komt een uitsteldak op.
Daarna krijgen ze onze kleuren. Mat chocoladebruin, met een crèmekleurig dak en een crèmekleurige binnenkant.
In de parken staan geen tankstations. Daarom hebben onze Landcruisers twee brandstoftanks, samen ongeveer 180 liter, en twee reservewielen in plaats van één.
Dat tweede wiel is geen overdrijving. De wasbordwegen hier slopen vering, schokbrekers en banden, en een lekke band midden in de Serengeti is geen probleem als je er twee bij hebt liggen.
Een 4x4 is hier trouwens geen stoere keuze. Het is de enige manier om in het groene seizoen bij een modderige doorwaadplaats niet te blijven staan.
Verder aan boord: een koelbox met water, en dat zit bij je reis in. En oplaadpunten, dus je telefoon en je camera halen de dag.
Dit is de vraag die weinig mensen stellen en veel mensen denken.
Het antwoord is kort. Je gids belt ons, en wij lossen het op.
En je hebt onze nummers. Ngomi en ik zijn tijdens je reis bereikbaar, niet via een servicedesk.
Sinds 2010 is er van alles gebeurd, want dat hoort bij reizen. Geen gast heeft het ooit alleen hoeven oplossen.
Een safaridag in Tanzania kost wat hij kost, en daar zijn redenen voor die je mag weten. De parkgelden zijn er één. De gids een tweede. De auto een derde.
Een privé-Landcruiser met een eigen gids staat die dagen alleen voor jullie klaar en rijdt niemand anders rond. Het onderhoud, de brandstof en de verzekering lopen door. Dat is een vaste post per dag.
Bij onze eigen kampen, Kimbilio Lobo en Kimbilio Bologonja in het noorden van de Serengeti, kun je een open safariwagen bijboeken. In de branche heet dat een open game viewer. Geen ramen, geen dak, alleen banken en de lucht.
Die wagen gaat niet mee op de lange ritten van park naar park, want uren achter elkaar zit dat niet prettig. Je boekt hem als je ergens bent. Je vliegt het park in, of je komt aan met de dichte Landcruiser en stapt in de Serengeti over.
Het is een aanvulling, meestal niet in plaats van. Er hangt bijbetaling aan, per voertuig per dag, met een minimum aantal dagen, dus hij is bedoeld voor gasten die meerdere nachten in hetzelfde kamp blijven.
Het verschil zit in het geluid. Je rijdt uren met glas om je heen, en dan stap je in iets zonder wanden, en dan hoor je alles.
Aan het eind van je reis weet je precies waar je zat. Welke stoel de jouwe was, waar de koelbox stond, aan welke kant de zon binnenkwam na de lunch. Niet omdat die auto zo bijzonder is. Omdat je er de beste uren van je dagen in hebt doorgebracht.
